My tales in my dreamland

______________________________________________________________________________



            มืด…

      หนาว…

   กลัว…

เจ็บจัง…

   ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆท่ามกลางความมืออันเวิ้งว้างนี้

   คำถามแรกผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว ผมหันมองไปรอบๆหากแต่ไม่พบอะไรเลยนอกจากความมืดอันเวิ้งว้างแห่งนี้

   ผมลองก้มลงมองมือของตัวเองแต่กลับไม่เห็นอะไรเลยเช่นเคย

   ลองตะโกนดูแต่เสียงของผมกลับถูกกลืนหายไปในความมืดโดยไม่มีใครตอบรับกลับมาเลยแม้แต่น้อย
   ผมลองก้าวเดินออกไปแต่ยิ่งเดินเท่าไรก็เหมือนกับอยู่ที่เดิม มีแค่ความดำมืดเท่านั้นที่พบเจอจนเหมือนกับว่าผมเดินอยู่กับที่ไม่ได้ไปไหน

….เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันนะ?....

   คำถามเกิดขึ้นในหัวของผมอีกครั้งซึ่งคำถามนี้ก็ยากพอๆกันกับข้อแรกที่ยังคงหาคำตอบไม่ได้

   เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวของผม ผมคิดว่านั้นคงเป็นเสียงผมเอง ว่าแต่ผมเป็นใครกันล่ะ? นึกอะไรไม่ออกเลย ชื่อ หน้าตา เพื่อน หรืออะไรก็เถอะ

   เอ๊ะ? นัยน์เนตร? หมายถึงใครน่ะ ผมเหรอ?

   พ่อผีป่า? อา….ใช่แล้ว! ผมชื่อนัยน์เนตร! จริงสินะ ผมตายไปแล้ว สิ่งสุดท้ายที่จำได้ก็แค่….ผมหายไปพร้อมกับพ่อผีป่า จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว

   จู่ๆสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นอะไรบ้างอย่าง

   ผีเสื้อสีฟ้าตัวนั้นส่องแสงเรืองออกมาท่ามกลางความมืดและบินผ่านหน้าผมไป ทุกเส้นทางที่มันบินผ่านจะทิ้งผงปีกผีเสื้อสีฟ้าเรืองรองเอาไว้ให้ทำให้ผมมองเห็นมันได้อย่างง่ายดายท่ามกลางความมืดนี้
   ผมมองตามทิศทางที่ฝุ่นละอองโรยตัวทิ้งไว้ไปยังผีเสื้อตัวนั้นและวิ่งตามไปอย่างไม่รีรอด้วยสัญชาติญาณ
   หลังจากวิ่งตามมันมาได้สักพัก ผีเสื้อตัวนั้นก็มาเกาะอยู่ที่กำแพง….ไม่สิ มันคือประตู ประตูสีขาวสะอาดบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านราวกับว่าจะรอให้ผมเปิดมันเข้าไป
   ผมเอื้อมมือไปสัมผัสกับบานประตูบานนั้นก่อนที่จะชั่งใจว่าควรจะผลักมันออกไปหรือเปล่า ถ้าหากว่าผมไม่ผลักมันออกไปก็คงจะไม่มีทางหลุดพ้นออกจากความมืดแห่งนี้ แต่ถ้าเกิดผมผลักมันออกไปแล้วเจอกับสิ่งที่แล้วร้ายกว่านี้กันล่ะ?

   ราวกับว่าผมได้ยินเสียงของใครสักคนดังมาจากที่ที่ไกลแสนไกล เสียงอันแสนอ่อนโยนของใครสักคนที่เรียกความกล้าออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจของผม
   เมื่อผมผลักประตูบานนั้นออก แสงสีขาวสว่างก็สาดเข้ามาแทนที่ความดำมืดที่ผมเพิ่งผ่านมันมาพร้อมกับเสียงที่ไม่สามารถแยกออกได้ว่าเป็นเสียงของผู้ชายหรือผู้หญิงพูดกับผมว่า

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สำหรับผู้ที่ไม่ได้อ่านผลงานของสนพ.punicaคงจะงงเล็กน้อย(ไม่น้อยล่ะ)นะครับ^^"

เนื้อหาในเอนทรี่ต่อไปนี้ ขอขอบคุณเครดิตจากหนังสือเรื่อง 31Young Writers เพ(ร)าะกล้า...ปากกาศิษย์ เพื่อเป็นอุทาหรณ์(?)และคติเตือนใจสำหรับผู้เป็นนักเขียนทั้งในEXTEENและทุกที่

++++++++++

'อยากเป็นนักเขียน..ต้องชอบอ่านหนังสือ' แต่อ่านอย่างไรให้เป็นนักเขียนกันล่ะ? "พี่จุ้ย"บอกเอาไว้ว่า

แล้วกลับไปอ่าน2,3,4หาเหตุผลว่าเราชอบ ไม่ชอบ ขำ เศร้า เพราะอะไร คนเขียนใช้กลยุทธ์อย่างไรให้เรารู้สึกอย่างนั้น และเราจะ 'ทำให้ดีกว่าได้อย่างไร?'

ไม่ยาก แต่ไม่ง่าย

"ไม่ยาก" เพราะพี่ต้อมีคาถาสั้นๆ3ข้อ

1.เขียนให้รู้เรื่อง

2.เขียนอย่างรู้สึก

3.ผนึกกับชีวิต

แต่ก็...ไม่ง่าย

เพราะก่อนจะเข้าใจสามข้อนี้ ต้องหมั่นศึกษาเรื่องสั้นของคนอื่นให้มาก อ่านๆๆๆ เข้าไป ยิ่งอยากเก่งต้องยิ่งศึกษา นักเขียนเรื่องสั้นชั้นดีไม่อาศัยโชค แต่สะสมประสบการณ์

 อยากเป็นนักเขียนต้องใช้มือถือรุ่นนี้........YWC2 เป็นรุ่นศักดิ์สิทธิ์ของนักเขียน เป็นตายยังไงต้องหามาให้ได้

โทรศัพท์ของนักเขียน...

 หนึ่ง ถ่ายภาพไม่ได้

     สอง ฟังเพลงไม่ได้

 สาม แชตไม่ได้

     สี่ ส่งSMSไม่ได้

...โทร.เข้า-โทร.ออกไม่ได้ยิ่งดีใหญ่...  (น่ากลัวเนอะ555+(

เพราะนักเขียนต้อง"อยู่กับตัวเอง"เยอะๆ... เมื่อใจคุณสงบนิ่ง คุณจะรู้ว่าคุณอยากบอกอะไรกับคนอ่าน...

...ถ้าคุณชัดเจน คนอ่านก็จะรู้เรื่อง!!!

   เขียนเสร็จแล้วอย่าเพิ่งกระหยิ่มยิ้มแป้น ทิ้งงานไว้สักพักแล้วตรวจสอบด้วย"4P"

P1  =  ผิด    ...   เช็กตัวสะกด วรรคตอน     กระโหลก(กะโหลก) สเน่ห์(เสน่ห์) ปรารนา(ปรารถนา) สังเกตุ(สังเกต) อณุญาติ(อณุญาต) นะค่ะ(นะคะ)

P2  =  พร่ำ   ...   ตรงไหนมาไปไร้สาระหรือเปล่า?

P3  =  พลาด   ...   จุกพีก/หักเหของเรื่อว ได้แค่แฉลบ ยังไม่ฮุก     Young Writer Camp2 พานักเขียนน้อยตะลุยบุรีรัมย์ (....อยุธยาต่างหาก-_-")

P4  =  เผลอ   ...   ตรวจสอบข้อมูล มีอะไรหลุดไปหรือเปล่า     เขาและเธอพบกันครั้งแรกที่วังยาง(ริเวอร์พาร์ค)รีสอร์ต สุพรรณ(บุรี)

ต่อจากนี้ก็ขอให้นักเขียนทุกท่านตั้งใจผลิตผลงานดีๆเพื่อนักอ่านทุกๆท่านด้วยนะครับ^0^~